Een kijkje op de boerderij van Laurijn

groene dromers

Laurijn is dertig jaar en runt samen met haar moeder kinder- en zorgboerderij De Oosterhoeve in Den Bosch. Zij geven de dieren die geen recht hadden op een volwaardig bestaan een hoop liefde en bovenal een thuis.
Dieren die meestal worden binnengebracht door de dierenambulance, maar ook dieren die anders op jonge leeftijd geslacht moesten worden.

Laurijn staat mij al op te wachten. Ze draagt, in haar rode haar, een bandana en onder haar spijkerbroek steken lage glitter kaplaarsjes uit. Er heerst een bepaalde rust. Er staan hoge bomen en een aantal kippen lopen los op het pad. De meeste zitten in grote afgesloten buitenruimtes. Naast het schildpaddenverblijf en het kleine knaagdieren verblijf hangen gekleurde bloemen langs het hek. Het is een vrolijke boel. Net als Lauryn zelf.

“Vorig jaar ben ik er naast dat ik ook nog vrijwillig bij de dierenambulance werk ingestapt. Mijn moeder heeft dit in 1999 overgenomen, omdat de vorige eigenaar met pensioen ging. We zijn flink uitgebreid. Van alleen een klein aantal dieren hebben we nu ongeveer 250 dieren. Helemaal in het begin kochten we nog wel eens dieren aan. Maar dat doen we al jaren niet meer, omdat het niet goed voelt om aan een dier een bedrag te verbinden. Daarnaast zijn er zo veel dieren die een thuis zoeken! We adopteren liever dieren in nood dan dat we het werk van fokkers of handelaren in stand helpen houden.”

Jullie hebben een diervriendelijk certificaat?
“Dat klopt. Sinds vorig jaar hebben we dit certificaat, maar voldoen er eigenlijk al veel langer aan. We zijn de zesde in Nederland. Voor dit certificaat moet je aan verschillende eisen voldoen, zoals dat de dieren hier oud mogen worden en je er niet mee mag fokken. Helaas zijn kinderboerderijen vaak niet diervriendelijk. Ze fokken vaak met de dieren om bezoekers te trekken.” Wij willen dat niet, wij willen ervoor zorgen dat ze een thuis hebben, zonder dat ze iets moeten.

Ondertussen lopen we langs de grote wei en vertelt Laurijn alles over de boerderij.
“Alpaca Teun vind het bijvoorbeeld heerlijk om gedoucht te worden. Wil je hem douchen? Voordat ik iets kan zeggen rolt ze de tuinslang al uit en zet de kraan aan. Teun! Kom maar. Teuntje waar blijf je nou?  Terwijl ze Teun een douche geeft blijft Otto de andere Alpaca veilig op afstand. Hij moet er niets van hebben. Teun heeft epilepsie, zijn kop maak ik daarom ook niet nat, want daar kan die van schrikken en dat kan weer een aanval veroorzaken. Zo heeft elk dier wel een verhaal.”

Ze zet de kraan uit en loost mij door de mooie gebouwde stal waar Fietje de geit ons nieuwsgierig achtervolgt. Ze hapt naar de franjers in mijn rokje en laat niet meer los. Laurijn begint te lachen. “Oh Fietje wat ben je toch een ondeugd. Vorig jaar is ze bij ons gekomen, vanuit een geitenboerderij. Ze was door haar moeder verstoten en qua gezondheid zag het er slecht voor haar uit. Ze heeft bij ons een hele poos onder een warmtelamp  gezeten. We hebben haar met de fles grootgebracht en moet je haar nu eens zien.”

De twee koeien hebben zo ook hun eigen verhaal.
“Roos komt van een boerderij waar melk met een speciaal keurmerk wordt geproduceerd, maar haar moeder gaf melk die niet geschikt genoeg bleek en dus zou er met haar niet verder gefokt en gewerkt gaan worden. Titus kwam op ons pad toen we werden gebeld door Karin. Zij had zich over twee Jersey stiertjes ontfermd die met een leeftijd van twee weken geslacht zouden worden (zoals zo vele). Omdat wij Roos een vriendje gunden hebben we Titus toen ook maar geadopteerd. Het andere stiertje is ergens anders ondergebracht.”

Met 250 dieren is het een drukke boel ik neem aan dat je dat niet allemaal alleen doet?
“Nee zeker niet. We hebben veel vrijwilligers die ons helpen en ondersteunen. Door donaties kunnen we zelf bepalen waar we het aan besteden. Zoals medische onderzoeken, een nieuw hek, voer noem maar op. Momenteel moeten er een aantal dingen op de boerderij verbouwd en verbeterd worden, maar we hebben geen vrijwilligers die dat kunnen. Dus bouwvakkers kom maar door!”

Wat is je droom?
“Voor het grote geheel is dat we als mensheid weer dichter bij dier en natuur komen te staan en ons gaan beseffen dat onze plek naast beide is en niet er boven.  Maar voor mijzelf is de droom om tot mijn oude dag op de Oosterhoeve te werken en zo veel mogelijk dieren een thuis te geven.”

Maar helaas kan ze zonder vrijwilligers, liefst bouwvakkers of handige klussers, en donaties deze droom niet waar maken. Wil jij Laurijn helpen? Doneer dan vrijwillig een bedrag. Haar dank is groot.

Zorgboerderij de Oosterhoeve
IJsselsingel 1
5215CL ‘s-Hertogenbosch

“I will either find a way or make one”

Meer van de Oosterhoeve zien? Volg ze dan op Instagram @de_oosterhoeve

groene dromers - tiny house - duurzaam - Yvonnetwork

Wonen in een Tiny house – Ellen

groene dromers

Ellen is 33 jaar en woont al haar hele leven in het Westland. Ze checkt haar rijbewijs en zegt lachend “ja ik ben hier zelfs geboren.” Een aantal jaar geleden eindigde haar relatie en moest ze weer op pad voor een huis voor haar alleen. Via een collega kwam een tiny house vlakbij het strand op haar pad.

We zitten in een lichte ruimte met veel ramen. Op de achtergrond klinkt muziek van Matthew and the Atlas. In de rechterhoek is een keukenblok geplaatst en daarachter is een kleine badkamer. Via een steile kleine trap kom je boven, waar er voldoende ruimte is voor een tweepersoonsbed. Het is niet groot, maar het is van alle gemakken voorzien. Het huis heeft eigenlijk alles wat je nodig hebt.
“In mijn vorige relatie draaide het vooral om materialisme. Er was overvloed. We hadden alles en dat terwijl we eigenlijk elkaar niet gelukkig maakte. We verschilde te veel. Het heeft mijn ogen geopend waar het voor mij in het leven om draait.
In dit huis besef ik dat heel veel spullen mij niet gelukkig maken.
Minderen met spullen maakt ruimte in mijn hoofd, zodat er ruimte kan ontstaan voor de dingen waar ik echt heel blij van word.”

Vol trots laat ze mij de ruimtes zien. Buiten heeft ze haar eigen moestuin gemaakt, waar ze verschillende groentes teelt. “Het wil nog niet altijd lukken. Soms geef ik ze te veel water en soms te weinig. Maar ik blijf oefenen en ik heb al een aantal groentes kunnen oogsten.” Aan de voorzijde van haar huis groeien wilde bramen. “Ik pluk ze regelmatig en ze zijn zo lekker. Wil je er een paar?” Ze loopt naar buiten en plukt er een aantal. Ze zijn inderdaad heerlijk.

“Natuurlijk is het niet van één op andere dag gegaan dat ik dacht ik ga hier wonen en ik ga het allemaal anders doen. Het zaadje was al een aantal jaar geleden geplant, toen ik vanwege mijn gezondheid overstapte op een plantaardig voedingspatroon. Dat ging stapje voor stapje. Ik stopte met zuivel en het proces van geen vlees en vis meer eten kwam daarna. Na die stuk gelopen relatie ging ik boeken lezen over zelfontwikkeling en duurzaamheid. Ik besefte toen dat naast een gezondere levensstijl alle andere dingen, die je doet en koopt in het leven, ook invloed hebben.”

Hoe bedoel je dat?
“Dat als je spullen koopt je ook de duurzame optie kan kiezen. Ik gebruik veel producten van Lush en zoals je ziet staat op mijn aanrecht Seepje. Maar natuurlijk zijn er ook dingen die ik heel lastig vind. Ze lacht, zoals kleding. Ik heb jaren in de mode gewerkt en ik word blij van mooie kleding. Maar waar ik vroeger meer impulsaankopen deed, denk ik nu bewuster na.”

Hoe doe je dat?
“Ik koop meer basisartikelen en stel mijzelf elke keer de vraag heb ik dit kledingstuk echt nodig? Ik zet het dan in mijn online winkelmandje en moet er dan een aantal dagen over nadenken. Waarmee ga ik het combineren? En als ik dan een paar dagen later denk nee dit heb ik helemaal niet nodig, dan verwijder ik het artikel uit mijn mandje.
Daarnaast shop ik graag bij online vintage winkels of ik ruil kleding met vriendinnen.”

“Door al die kleine stapjes en veranderingen in mijn leven zit ik nu hier in dit fijne huis. Had je het mij tien jaar geleden gezegd dat ik zo klein zou wonen. Weet ik niet of ik je zou geloven.”

Je droomhuis?
“Ja! maar droomlocatie, nee. Ik zou graag een zelfvoorzienend tiny house willen hebben. Op een groot stuk grond met een grotere moestuin en met buren die ook een tiny house hebben. Nu ben ik de enige hier in de buurt. Maar wie weet komt dat ooit. Mijn motto is niet voor niets:

“Stop nooit te geloven in je dromen.”

Ellens boekentip:
Verlangen naar minder – Jelle Derckx
Een nieuwe aarde – Eckhart Tolle

Meer foto’s zien van Ellen’s tinyhouse? Volg haar dan op Instagram @daysofellen